ولايت است . روايات دربارهء شفاعت و شافعان زياد است مجلسى رحمه اللَّه در بحار ( ج 8 ص 29 - 63 طبع جديد ) بيشتر آنها را نقل كرده و شفعائيكه در آن روايات نام برده شده بقرار ذيلاند : حضرت رسول و ائمه اطهار سلام اللَّه عليهم اجمعين ، پيامبران ( البته عدّه‌اى نام برده شده ) ، جبرئيل ، حضرت فاطمه سلام اللَّه عليها ، علماء ، شهيدان ، مؤمنان ، همسايه در حق همسايه ، دوست در حق دوست . رواياتى نيز در كافى و غيره مخصوصا نهج البلاغه دربارهء شفاعت قرآن هست كه كلام اللَّه مجيد روز قيامت شفاعت خواهد كرد و شفاعت آن پذيرفته است و در حق آنست : شافع مشفّع . براى نمونه دو حديث ذيل را نقل ميكنيم « عن جعفر بن محمّد عن آبائه عن علىّ عليه السّلام قال قال رسول اللَّه صلَّى اللَّه عليه و آله : ثلاثة يشفعون الى اللَّه عزّ و جلّ فيشفّعون : الانبياء ، ثمّ العلماء ، ثمّ الشّهداء . عن حسين بن خالد عن الرّضا عن ابيه عن آبائه عن امير المؤمنين قال : قال رسول اللَّه صلَّى اللَّه عليه و آله من لم يؤمن بحوضى فلا آورده اللَّه حوضى . و من لم يؤمن بشفاعتى فلا اناله اللَّه شفاعتى ثمّ قال انّما شفاعتى لاهل الكبائر من امّتى فامّا المحسنون فما عليهم من سبيل . قال الحسين بن خالد فقلت للرّضا عليه السّلام : يا بن رسول اللَّه فما معنى قول اللَّه عزّ و جلّ * ( « وَلا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى » ) * قال : لا يشفعون الَّا لمن ارتضى اللَّه دينه » حديث « ادّخرت شفاعتى لاهل الكبائر من امّتى » مورد قبول فريقين است چنان كه در مجمع فرموده . ناگفته نماند شافعانيكه نام برديم همه در دنيا واسطهء فيض و هدايتاند على هذا آنكه در دنيا واسطه و شفيع است در آخرت نيز چنان خواهد بود پس نطفهء شفاعت از دنيا متكون مىشود و اين قاعده بسيار قابل قبول است : در كتب اهل سنت نيز احاديثى دربارهء